Poranek w dżungli był jak zwykle pełen energii i śmiechu. Lew Kuba przeciągał się na polanie, prezentując swój najnowszy kapelusz z ogromnym rondem.
– Dzień dobry, ekipo! – ryknął wesoło. – Gotowi na rozgrzewkę?
Patrycja już kręciła się wokół szkieł powiększających, robiąc przysiady i podskoki.
– Zawsze jestem gotowa! – zapiszczała, robiąc szybki obrót na łapce.
Zofia delikatnie rozciągała szyję w stronę słońca, a Alfred ziewał szeroko, mrucząc:
– Nic nie pobudza jak poranne mrówkowe ciasteczko i trochę rozciągania…
Po kilku minutach wszyscy byli już rozgrzani i gotowi na śniadanie. Kuba chrupał stekowe ciasteczka, Patrycja zajadała się serowymi, Zofia delektowała się palmowymi, a Alfred szczęśliwie mlaskał, zlizując mrówki z języka.
– Pamiętajcie – dziś dzień porad! – przypomniała Zofia, spoglądając do swojego kalendarza. – Pierwszy klient lada moment.
Dzień Porad
Nie minęło pięć minut, a już na polanę wpadł Lemur Lucjan. Jego zwykle błyszczące oczy były pełne zmartwienia, a ogon zwisał smutno.
– Ratunku, detektywi! – zawołał. – Moja rodzina ma poważny problem. Nasze dzieci nie mogą spać w nocy, bo słyszą dziwne odgłosy z głębi dżungli. To jakieś metaliczne brzęczenie i stukanie, które powtarza się co noc. Już trzeci tydzień nikt z nas nie przesypia całej nocy!
Kuba zamyślił się, przekrzywiając kapelusz.
– Czy te dźwięki mają jakąś regularność? Może pojawiają się o określonych porach?
Patrycja zanotowała wszystko w swoim dzienniku, zadając szczegółowe pytania:
– Czy dźwięki są głośne czy ciche? Czy przypominają jakieś znane ci odgłosy?
Lucjan zastanowił się głęboko:
– To brzmi jak uderzanie młotka o metal, ale bardzo rytmiczne. Zaczyna się zawsze o północy i trwa do świtu. Czasem słychać też jakby szuranie i przesuwanie ciężkich przedmiotów.
Alfred uniósł nos i powąchał powietrze wokół Lucjana:
– Czuję na tobie zapach… rdzy i starego metalu. To może być wskazówka.
Zofia rozwinęła mapę okolicy:
– Pokażę wam najlepsze miejsca do obserwacji. Może uda się zlokalizować źródło hałasu.
– A ja przygotowałam specjalne urządzenie do nagrywania dźwięków – dodała Patrycja. – Dzięki temu będziemy mogli przeanalizować te odgłosy dokładniej.
Lucjan odszedł z nową nadzieją, a detektywi umówili się z nim na nocną obserwację.
Chwilę później przybyła Antylopa Agata, która wyglądała na bardzo zdenerwowaną. Jej zwykle eleganckie rogi były potargane, a kopyta zabrudzone.
– Mam bardzo dziwny problem – zaczęła niepewnie. – Moje źródło wody, z którego piję od lat, nagle zmieniło smak. Woda ma metaliczny posmak i dziwny zapach. Boję się, że może być skażona, ale nie wiem, co robić. To jedyne źródło w mojej okolicy!
Zofia natychmiast zainteresowała się problemem:
– Czy zauważyłaś jakieś zmiany w okolicy źródła? Może nowe rośliny, zmieniony kolor wody lub osady na dnie?
Agata pokiwała głową:
– Właśnie tak! Woda ma lekko zielonkawy odcień, a na dnie pojawiły się dziwne, błyszczące okruchy. Nigdy wcześniej ich tam nie było.
Alfred podszedł bliżej:
– Czy mogę powąchać twoją sierść? Może wyczuję, co to za substancja.
Po chwili Alfred oznajmił:
– To zdecydowanie metal, ale nie zwykła rdza. To coś starszego, bardziej szlachetnego.
Patrycja zapisywała gorliwie:
– Musimy zbadać to źródło. Może ktoś zakopał tam coś metalowego, co teraz wpływa na wodę.
Kuba zaproponował:
– Jutro rano pojedziemy sprawdzić twoje źródło. Zabierzemy sprzęt do badania wody i ziemi.
Agata podziękowała i obiecała pokazać im drogę do źródła.
Na końcu zjawił się Tapir Tadeusz, bardzo przejęty. W łapach trzymał pożółkły papier, który drżał mu z emocji.
– Znalazłem w starej dżungli coś dziwnego – powiedział, pokazując pożółkły papier. – To chyba mapa! Ale nie mogę jej rozczytać, a nocą słyszę szepty i widzę światła… Boję się tam chodzić sam, ale ta mapa wydaje się bardzo ważna!
Patrycja natychmiast chwyciła szkło powiększające.
– To starożytny dokument! Zobaczcie te symbole! Są wykonane jakimś specjalnym atramentem, który lśni w świetle.
Zofia zerknęła przez ramię Patrycji.
– Te znaki przypominają mi pismo z dawnej księgi o zaginionych cywilizacjach! Widziałam podobne symbole w bibliotece Sowy Stefanii.
Kuba aż podskoczył z ekscytacji:
– To może być mapa do skarbu! Albo do zaginionego miasta!
Alfred powąchał mapę ostrożnie:
– Pachnie bardzo staro, ale też… metalem. Tym samym zapachem, który wyczułem przy Lucjanie i Agacie.
Wszyscy spojrzeli po sobie ze zrozumieniem.
– Te trzy sprawy mogą być ze sobą powiązane! – wykrzyknęła Patrycja.
– Musimy to zbadać! – zdecydował Kuba i założył swój kapelusz przygodowy.
Przygotowania do Wyprawy
Detektywi spędzili resztę dnia na przygotowaniach do wielkiej wyprawy. Patrycja sprawdziła swoje szkła powiększające, przygotowała dodatkowe notesy i spakowała specjalne narzędzia do badania starożytnych dokumentów. Zofia narysowała szczegółową mapę okolicy, zaznaczając źródło Agaty, miejsce znalezienia mapy Tadeusza i obszar, skąd dochodziły dziwne dźwięki słyszane przez Lucjana.
Kuba przygotował różne kapelusze na różne okazje: kapelusz eksploracyjny na trudny teren, kapelusz wodoodporny na badanie źródła i oczywiście swój najlepszy kapelusz detektywistyczny. Alfred przygotował fiolki na próbki zapachów i specjalne mieszanki, które mogły pomóc w analizie starożytnych materiałów.
Wieczorem spotkali się z Lucjanem, żeby posłuchać tajemniczych dźwięków. Ukryli się w krzakach niedaleko miejsca, skąd dochodziły odgłosy. O północy rzeczywiście usłyszeli rytmiczne stukanie i metaliczne brzęczenie.
– To brzmi jakby ktoś pracował z metalem – szepnęła Patrycja.
– Ale kto i dlaczego w nocy? – zastanawiał się Kuba.
Alfred powąchał powietrze:
– Zapach metalu jest bardzo silny. I czuję też… zapach strachu.
Zofia zanotowała dokładną lokalizację dźwięków na mapie.
Wielka Wyprawa Poszukiwawcza
Następnego ranka detektywi wyruszyli na wielką wyprawę. Pierwszym przystankiem było źródło Agaty. Rzeczywiście, woda miała dziwny, zielonkawy odcień, a na dnie lśniły metaliczne okruchy.
Patrycja zbadała wodę przez szkło powiększające:
– Te okruchy to fragmenty jakiegoś bardzo starego metalu. Wyglądają jak kawałki starożytnych narzędzi lub ozdób.
Alfred powąchał wodę ostrożnie:
– To ten sam zapach, co na mapie Tadeusza. Coś bardzo starego i cennego.
Zofia zmierzyła odległość od źródła do miejsca, gdzie Tadeusz znalazł mapę:
– To tylko kilkaset metrów stąd. Te miejsca muszą być ze sobą powiązane.
Kuba zaproponował:
– Może ktoś wykopał starożytny skarb, a fragmenty dostały się do źródła?
Następnie udali się do miejsca, gdzie Tadeusz znalazł mapę. Po drodze musieli przejść przez gęsty las, gdzie Zofia wskazywała bezpieczne przejścia między kolczastymi krzewami. Alfred co chwilę zatrzymywał się, żeby powąchać powietrze i sprawdzić, czy nie ma niebezpieczeństwa.
Wędrówka była trudna – musieli przejść przez błotnisty strumień, gdzie Kuba pomógł wszystkim przeskoczyć na drugą stronę. Potem wspinali się po stromym zboczu, gdzie Patrycja, dzięki swojej małej wadze, mogła sprawdzić, czy kamienie są stabilne.
W pewnym momencie Alfred zatrzymał się nagle:
– Czuję bardzo silny zapach metalu i… czegoś bardzo starego. Jesteśmy blisko.
Po kilku godzinach marszu dotarli do polany z kamiennym obeliskiem. Patrycja podbiegła pierwsza.
– To te same symbole, co na mapie! Ale tu jest ich więcej!
Zofia zaczęła rysować mapę polany, zaznaczając położenie obelisku i innych kamieni:
– Drzewa są posadzone w nienaturalny sposób. Tworzą jakiś wzór, jakby ktoś specjalnie je zasadził.
Alfred węszył wokół obelisku:
– Tu ktoś niedawno kopał. Czuję zapach świeżej ziemi i metalu.
Patrycja zaczęła notować wszystko w dzienniku, a także rysować symbole z obelisku. Niektóre z nich były inne niż na mapie Tadeusza.
– Te dodatkowe symbole mogą być wskazówkami! – zawołała.
Kuba studiował mapę i porównywał ją z otoczeniem:
– Może to nie pismo, ale mapa nieba! Starożytni nawigowali według gwiazd!
– Ale jak to sprawdzimy w dzień? – zapytała Patrycja.
– Poczekamy do zmroku – zaproponował Alfred. – A w międzyczasie możemy zbadać okolicę.
Odkrycie Prawdy o Szeptach
Podczas oczekiwania na zmrok, detektywi postanowili zbadać źródło tajemniczych szeptów i świateł, które niepokoiły Tadeusza. Podążyli tropem prowadzącym w głąb lasu. Alfred prowadził podążając za zapachem, który wykrywał jego nos.
Po kilku minutach usłyszeli szelest liści i ciche mamrotanie. Ostrożnie podeszli bliżej i zobaczyli… Tapirkę Teresę, sąsiadkę Tadeusza, która klęczała przy małym ognisku i studiowała własną kopię mapy!
– Teresa! – zawołał zaskoczony Tadeusz. – To ty wywoływałaś te szepty i światła?
Teresa zerwała się na nogi, wyraźnie zawstydzona:
– Tadeuszu! Przepraszam… Tak, to byłam ja. Kiedy pokazałeś mi tę mapę, nie mogłam przestać o niej myśleć. Skopiowałam ją potajemnie i próbowałam sama rozwiązać zagadkę. Każdej nocy przychodziłam tutaj, żeby studiować symbole przy świetle ogniska.
Patrycja podeszła do Teresy z uśmiechem:
– Dlaczego nie powiedziałaś Tadeuszowi, że też cię to interesuje?
Teresa spuściła głowę:
– Bałam się, że pomyśli, że jestem zbyt ciekawska. A poza tym, myślałam, że jeśli sama rozwiążę zagadkę, będę mogła mu zrobić niespodziankę.
Tadeusz poklepał Teresę po ramieniu:
– Tereso, gdybym wiedział, że też cię to fascynuje, moglibyśmy pracować razem! Dwie głowy to lepiej niż jedna.
Kuba pokiwał głową z aprobatą:
– Właśnie! W grupie problemy rozwiązuje się łatwiej. Każdy ma inne umiejętności i może zauważyć coś, czego inni nie dostrzegą.
Zofia dodała:
– Teresa, może zauważyłaś coś, czego my nie widzimy? Twoje obserwacje mogą być bardzo cenne.
Oczy Teresy rozjaśniły się.
– Właściwie to tak! Zauważyłam, że niektóre symbole świecą inaczej w świetle księżyca niż przy ognisku. I wydaje mi się, że te drzewa nie są posadzone przypadkowo – tworzą kształt podobny do jednego z symboli na mapie.
Alfred powąchał kopię mapy Teresy:
– Twoja mapa pachnie inaczej niż oryginał. Użyłaś innych materiałów do kopiowania, ale może to pomoże nam zrozumieć, z czego zrobiono oryginał.
Koniecz cześci 1 – część 2 już za tydzień.