Seledynowy pojazd – część 1

Poranek nad jeziorem

Poranek w dżungli był wyjątkowo ciepły. Słońce odbijało się w jeziorze, a piasek na plaży przy domku Zwierząt Detektywów był przyjemnie nagrzany. Patrycja rozłożyła się na nim jak mały, szary naleśnik, a Zofia ułożyła długie nogi tak, że ledwo zmieściła się na plaży.

– Po tych wszystkich poszukiwaniach flag marzyłam o takim dniu – westchnęła Zofia, wystawiając szyję do słońca.

– Ja też – przyznała Patrycja i wyciągnęła dziennik. – Zaczniemy od gimnastyki. Tylko czy budzimy chłopaków, czy dajemy im pospać?

– Spali już tyle, że mogliby pospać do wiosny – zażartowała Zofia. – Ale gimnastyka jest ważna.

– Zgoda. Budzimy.

Weszły do domku. Alfred siedział już przy stole z kubkiem herbaty.

– Wstałem pierwszy – oznajmił z dumą. – Kuby nie widziałem.

Zajrzały do jego pokoju. Łóżko było puste, a kapelusz leżał na krześle.

– Pewnie nie mógł się doczekać ciepła i poszedł biegać po lesie – powiedziała Zofia.

– Albo kąpać się w jeziorze – dodała Patrycja. – Tylko dlaczego nikogo nie obudził? Zwykle słychać go na całą dżunglę.

Gimnastykę zrobili we trójkę, a Kuba nadal się nie pojawił.

– Może poszedł do miasteczka na śniadanie? – zastanawiała się Zofia.

Patrycja otworzyła lodówkę.

– Pełna. Steki, sery, ciasteczka. Po co miałby iść do miasteczka?

Wrócili do pokoju Kuby. Alfred schylił się pod łóżko i wyciągnął złożoną karteczkę, która musiała zsunąć się ze stolika. Patrycja rozwinęła ją i przeczytała na głos:

– „Nie mogłem przestać myśleć o sprawie szakala. Wracam do krainy ludzi, żeby jeszcze raz rozejrzeć się za jakimś tropem. A skoro już tam będę, odwiedzę też restaurację ze stekami. Pewnie wrócę, zanim wstaniecie.”

– Sprawa szakala? – powtórzyła Zofia. – Sam poszedł przez portal?

Alfred pociągnął nosem nad karteczką.

– Czuć na niej steki – oznajmił. – I to dużo. Jakby Kuba trzymał ją w łapie po jedzeniu.

– Czyli tęsknił za stekami z poprzedniej przygody – domyśliła się Zofia.

– Więc nie poszedł po ślady, tylko po jedzenie – podsumowała Patrycja i zapisała w dzienniku: „Kuba. Sam. Znowu.” Zamknęła notes. – Idziemy po niego.

Detektyw w przebraniu

Świat ludzi powitał ich słońcem, choć był środek listopada.

Kuba stał przed restauracją ze stekami, z papierową torbą w łapie i miną zwycięzcy.

– Spokojnie! – zawołał, widząc przyjaciół. – Wszystko pod kontrolą. Przekonałem kelnera, że jestem człowiekiem w przebraniu z teatru. Stek to rekwizyt.

– I dał ci go za darmo? – zdziwiła się Zofia.

– Bo jestem przekonujący.

– Kubo – powiedziała Patrycja chłodno. – Detektyw nie chodzi sam. Zostawiłeś kartkę, zamiast nas obudzić.

– Chciałem zrobić niespodziankę. Wrócić ze stekami przed śniadaniem. Ale pomyliły mi się godziny otwarcia portalu i wrócimy dopiero wieczorem.

Zanim Patrycja zdążyła coś dodać, drzwi restauracji uchyliły się. Wyszedł z nich kelner w białym fartuchu, z pudłem pustych kartonów. Rozejrzał się, upewnił, że nikt nie patrzy, i powiedział cicho:

– Dzień dobry, panowie i panie detektywi.

Kuba zamarł. Patrycja szybko nacisnęła guzik w notesie, a mały translator języka ludzkiego zamigotał zielonym światłem.

– Proszę się nie bać – ciągnął kelner. – Wiem od wrony Stanisława, kim jesteście. Nie chciałem tego mówić przy gościach. Czekałem na odpowiednią chwilę.

– Przecież… byłem człowiekiem w przebraniu – wyjąkał Kuba.

– Tak było – uśmiechnął się kelner. – Ale stek dostał pan nie za rekwizyt, tylko na zaufanie. Mam delikatną sprawę.

Kelner przysiadł na skrzynce obok restauracji.

– Mam znajomą ze sklepu z zabawkami po drugiej stronie ulicy. Wczoraj w przerwie na kawę powiedziała mi w wielkim sekrecie, że chyba znikają jej pluszowe owoce.

– Pluszowe owoce? – zdziwił się Kuba.

– Takie, które wyglądają jak prawdziwe. Ale nie jest pewna, bo na początku miesiąca nie zrobiła remanentu. Albo zrobiła, tylko zeszyt się zawieruszył.

– Remanent? – zapytała Zofia.

– To dokładny spis wszystkiego, co jest w sklepie – wyjaśniła Patrycja. – Żeby wiedzieć, ile czego zostało.

– Właśnie – kiwnął kelner. – Jest jej bardzo wstyd, więc nikomu o tym nie mówi. Ja nie chcę jej wydać, ale pomyślałem, że detektywi mogliby sprawdzić po cichu.

Patrycja zanotowała: „Pluszowe owoce. Brak remanentu. Świadek się wstydzi.”

– Zajmiemy się tym delikatnie – obiecała.

Puste miejsca na półkach

Detektywi weszli do sklepu z zabawkami. Ekspedientka w czerwonym swetrze zarumieniła się aż po uszy, gdy usłyszała pytanie o owoce.

– To pan kelner wam powiedział? – zapytała cicho. – Och. Przepraszam, to ja zrobiłam bałagan. Remanent zrobiłam, zeszyt leżał na zapleczu, a teraz nie mogę go znaleźć.

– Nic się nie stało – powiedziała Patrycja łagodnie. – Sprawdźmy, czy czegoś brakuje.

Wystawę zdobił duży, drewniany grzybek, a pod nim leżał notesik z okładką w zimowych kolorach. Patrycja drgnęła, bo przez ułamek sekundy pomyślała, że to zgubiony zeszyt ekspedientki. Gdy podeszła bliżej, okazało się, że jest całkiem nowy. Na okładce dwie myszki w swetrach i szalikach chowały się pod czerwonym muchomorem, a wokół nich padał śnieg.

– Ciekawe, kim są te myszki – zamyśliła się, gładząc ilustrację łapką. – I co robią, kiedy zamknie się sklep. Ktoś pewnie napisze o nich bajkę.

Potem wyjęła lupę i przyjrzała się regałowi z pluszowymi owocami.

– Patrzcie – powiedziała. – Na półce są okrągłe ślady w kurzu. Jakby coś tu leżało, a teraz tego nie ma.

– Tu stały pluszowe ananasy – powiedziała ekspedientka, wskazując półkę. – A tu leżały winogrona. Chyba kilku brakuje, ale bez spisu nie mam pewności.

– Po co komu pluszowe owoce? – mruknął Kuba.

Zofia schyliła długą szyję do podłogi.

– Tu są małe, wilgotne ślady. Prowadzą od drzwi wejściowych prosto do tej półki i z powrotem. Nigdzie indziej nie skręcają.

– Ktoś szedł prosto do tej półki – powiedziała Patrycja. – Kiedy pani myła podłogę?

– Dziś rano, przed otwarciem sklepu – odpowiedziała ekspedientka.

– Czyli ktoś był tu dziś, już po otwarciu – wywnioskowała Patrycja. – Ale nie wiemy, czy wtedy coś zniknęło.

– A może ktoś wchodzi też w nocy tylnymi drzwiami? – zapytała Zofia.

– Tylne drzwi zamykam na klucz i rano były zamknięte – odpowiedziała ekspedientka.

– Nocy nie możemy wykluczyć – powiedziała Patrycja. – Ale te ślady są dzisiejsze, więc ktoś wchodził też w ciągu dnia.

Alfred wciągnął powietrze nad półką.

– Czuję wilgotną ziemię i las – oznajmił. – I jakby olej lub smar… To nie jest zapach z miasta.

– Zauważyła pani kogoś takiego? – zapytała Patrycja.

– Nie – odpowiedziała ekspedientka. – Przez sklep przewija się dużo osób: klienci, kurierzy, pan konserwator. Nie widzę wszystkiego.

– Konserwator! – zawołał Kuba. – Znowu on! W poprzedniej bajce to właśnie on był sprawcą!

– Bywa tu często, ale to jeszcze o niczym nie świadczy – powiedziała Patrycja. – Podejrzany to jeszcze nie sprawca.

Ekspedientka spojrzała na zegarek.

– Przepraszam, muszę wrócić do magazynu na zapleczu. Skoro zeszytu nie ma, robię remanent od nowa. Codziennie liczę kawałek.

– Powodzenia – powiedziała Patrycja.

Gdy drzwi zaplecza się zamknęły, Patrycja otworzyła dziennik i przeczytała swoje notatki na głos:

– Dziś ktoś szedł od drzwi prosto do półki z owocami i wrócił. Pachnie ziemią i lasem. I ten dziwny zapach oleju lub smaru… – Postukała ołówkiem w kartkę. – Nie wiemy, ile owoców zniknęło ani kiedy. Nie wiemy też, kto to był.

– Konserwator tu bywa – mruknął Kuba.

– Dlatego zaczekamy na ulicy i zobaczymy, kto wchodzi do sklepu – powiedziała Patrycja. – Może ktoś wróci.

Cichy pościg

Detektywi wyszli ze sklepu i ukryli się za stojakami na rowery po drugiej stronie ulicy. Kilka minut mijało w ciszy. Nagle do sklepu wszedł ktoś w ciemnej kurtce i motorowym kasku z przyciemnioną szybką, z plecakiem dostawcy jedzenia. Po krótkiej chwili wyszedł, idąc dziwnie: robił równe, sztywne kroki i prawie nie ruszał głową. Wsiadł do małego, seledynowego pojazdu, który czekał w bocznej uliczce.

– To tylko dostawca – mruknął Kuba. – A może konserwator przebrany za dostawcę?

– Dostawca czy konserwator, nie wiemy – szepnęła Patrycja. – Dlatego go śledzimy. Zaczekajmy. Niech ruszy. Nie za szybko i nie za blisko.

Pojazd odjechał bezgłośnie, jakby unosił się nad asfaltem.

Przy szkole stały elektryczne hulajnogi. Detektywi wypożyczyli cztery i po chwili jechali ścieżką rowerową wzdłuż ulicy. Seledynowy pojazd sunął przed nimi, zawsze o kilkadziesiąt metrów dalej.

Minęli ogrodzenie szkoły i przedszkola. Jeden z przedszkolaków pokazał palcem na Kubę.

– Lew na hulajnodze!

– Nie, to po prostu taki kostium – odpowiedziała pani wychowawczyni i uśmiechnęła się do dzieci. – Może pan robi przedstawienie w teatrzyku?

Pojazd zwolnił na skrzyżowaniu. Detektywi natychmiast zahamowali i schowali się za dużym, żółtym koszem na śmieci.

– Ani słowa – syknęła Patrycja, a Kuba schował grzywę pod kapelusz.

Gdy pojazd ruszył, skręcili w lewo i wjechali do małego parku. Jechali powoli, mając pojazd cały czas na oku. W pewnym momencie zniknął za żywopłotem.

– Zgubiliśmy go? – zaniepokoiła się Zofia.

– Nie – powiedział Alfred. – Czuję go.

Wyjechali z parku, minęli stację benzynową i skręcili w lewo. Pojazd jechał prosto, wzdłuż ogromnego, szarego biurowca z wysokim ogrodzeniem i szlabanem przy bramie.

– Może to fabryka steków? – zapytał Kuba z nadzieją.

– Raczej jakieś biura – odpowiedział Alfred.

Seledynowy pojazd jechał dalej, aż skręcił w wąską ścieżkę prowadzącą do lasu, tuż przy szerokiej ulicy. Samochody szumiały obok jak rzeka. Patrycja zatrzymała hulajnogę.

– Tu skręcił – powiedziała. – Zapamiętajmy to miejsce.

Zofia zaznaczyła kółko na mapie.

Pojazd zniknął między drzewami. Detektywi chcieli jechać za nim, ale hulajnogi zaczęły piszczeć i zwalniać, aż zatrzymały się na środku ścieżki. Na wyświetlaczu Patrycji pojawiła się czerwona ikonka: „Strefa zakazu jazdy i zwrotu hulajnóg”.

– Dalej nie pojedziemy – powiedziała Patrycja. – Hulajnogi nie mogą tu jeździć.

– Przecież nikt nas nie widzi – mruknął Kuba.

– Hulajnoga widzi – odparła Patrycja. – A jeśli zostawimy ją w strefie, naliczy nam dodatkową opłatę. Zaparkujemy tuż przed czerwoną linią.

Zaparkowali hulajnogi, Patrycja zakończyła wypożyczenie w telefonie i cała czwórka ruszyła wśród drzew, najciszej jak potrafiła. Kuba szedł na palcach, co wyglądało dość komicznie, a Alfred co kilka kroków wyciągał nos i sprawdzał kierunek.

Szarmetka i jej stado

Ścieżka biegła wzdłuż wysokiego ogrodzenia. Nagle Alfred się zatrzymał.

– Konie – oznajmił. – Kilka.

Za płotem stała kasztanowata klacz z szeroką białą łysiną i długą, falistą grzywą zaplecioną w warkoczyk. Podniosła głowę i spojrzała na detektywów spokojnymi, mądrymi oczami. W głębi stadniny stało jeszcze kilka innych koni, które ciekawie zerkały w ich stronę.

– Dzień dobry – powiedziała klacz. – Jestem Szarmetka. Reszta stada przedstawi się później, bo właśnie jedzą.

– Szukacie seledynowego pojazdu? – zapytała po chwili.

– Skąd wiesz? – zdziwiła się Patrycja.

– Właśnie tędy przejechał, jak codziennie. Pamiętam dokładnie: wczoraj o piętnastej dziesięć, przedwczoraj o piętnastej dwanaście. Zawsze o podobnej porze. I pachnie jak coś spoza ludzkiego świata. – Pochyliła łeb. – Nie ufam pojazdom, które jeżdżą bezgłośnie. Jak się takiego nie bać, skoro nie zdąży nawet ostrzec?

– Dokąd jedzie dalej? – zapytała Patrycja.

– Do drewnianej ciuchci. Chodźcie wzdłuż płotu, ja pójdę po swojej stronie.

Ścieżka skręciła i biegła dalej wzdłuż ogrodzenia, a Szarmetka szła obok po drugiej stronie siatki. Po kilku minutach między drzewami pojawiła się drewniana ciuchcia: lokomotywa i kilka wagoników, jak z placu zabaw, ale w środku lasu.

– Tu się zatrzymuje – powiedziała Szarmetka. – Zawsze na chwilę.

Alfred pochylił się nad ziemią.

– Ślady opon – stwierdził. – Świeże. Stał tu, a potem ruszył dalej.

Zofia schyliła szyję przy lokomotywie i podniosła coś małego.

– Pluszowe winogrono. Musiało się zaczepić o gałąź i oderwać od kiści.

Patrycja zapisała w dzienniku: „Ciuchcia. Ślady opon. Winogrono.”

– Za nim! – zawołał Kuba.

Szlaban

Ruszyli ścieżką dalej, tą samą drogą, którą pojechał pojazd. Las się przerzedził i w oddali zobaczyli tory oraz przejazd kolejowy. Kilkadziesiąt metrów przed nimi mrugnęły czerwone tylne światła seledynowego pojazdu.

Zadzwonił dzwonek. Szlaban powoli opadł, a pojazd zdążył przejechać na drugą stronę. Zaraz potem nadjechał długi pociąg towarowy. Wagon za wagonem przesuwały się tak wolno, że nikt nie mógł zobaczyć, co dzieje się po drugiej stronie.

Gdy ostatni wagon zniknął, szlaban się podniósł. Po drugiej stronie nie było już nikogo. Wiatr zawirował między drzewami.

– Nic – westchnął Alfred. – Zapach rozwiał się, jakby go ktoś zdmuchnął.

– Tylne światła, pociąg i znikający pojazd – podsumowała Patrycja. – Wróćmy do Szarmetki.

Szarmetka czekała przy ogrodzeniu.

– I co? – zapytała.

– Zniknął za pociągiem – powiedziała Patrycja. – Ale wiemy, że codziennie zatrzymuje się przy ciuchci.

– Dziś wieczorem otwiera się portal – przypomniała Zofia.

– Jeśli wrócimy teraz, jutro będziemy musieli zaczynać wszystko od początku. A pojazd może zniknąć bez śladu – powiedziała Patrycja. – Zostajemy do jutra.

Szarmetka zaproponowała nocleg w stadninie.

– U nas jest ciepło i nikt was nie będzie niepokoił.

Kuba położył się na sianie.

– Jutro zasadzka! – ogłosił.

– Plan jest taki – powiedziała Patrycja, rozkładając dziennik. – Jutro o piętnastej zjawimy się przy ciuchci. Zofia obserwuje z drzewa i pilnuje ścieżki. Alfred czeka przy krzakach i szuka zapachu. Kuba zostaje obok mnie i ani słowa za głośno.

– Ani słowa? – oburzył się Kuba.

– I nikt nie idzie sam.

– A jeśli to konserwator? – zapytał Kuba ciszej.

– Dowiemy się jutro – odpowiedziała Patrycja i zamknęła dziennik.

Zofia obracała w łapach pluszowe winogrono.

– Jutro dowiemy się, dokąd naprawdę jedzie – powiedziała cicho.

📖 Masz ochotę poczytać te opowiadania dziecku z prawdziwej książki?
Zajrzyj do naszego sklepu!

🎁 Teraz z kodem KUBA – wysyłka do paczkomatu gratis.

Zwierzęta Detektywi - książka z opowiadaniami dla dzieci - wydanie 3 w twardej oprawie
Zwierzęta Detektywi - książka z opowiadaniami dla dzieci - wydanie 3 w twardej oprawie 59,00 zł